Afzien en genieten

Het is vakantie, maar de laatste dagen in Schotland zijn niet de makkelijkste. Gery Beeckmans vertelt.

De laatst loodjes wegen het zwaarst. Sorry dat er een dag zonder blog is geweest, maar de laatste dagen zijn heftig, drie duiken op een dag in het koude water kruipen niet in je kleren..... Of toch wanneer je in het sop gaat zonder je droogpak te sluiten. Alle duikers aan boord beginnen foutjes te maken, en het weer werkt ook niet echt mee.
Een ijskoude noordenwind maakt het verblijf in open lucht hard. Voor de laatste dag krijgen we dan nog een swell vanuit het oosten, een combinatie van stroming uit het noorden, enfin, niet eenvoudig duiken.

   

  

Een aantal onder ons heeft elke dag reeds een wolfvis gezien. Ik niet, een paar anderen ook niet, dus gaan we bij onze laatste duiken op zoek naar het lelijke beestje.
Helaas onze speurtocht in het nu, donkere water, brengt enkele prachtige zeesterren voor onze neus , een gigantische donderpad met loodgordel - een harnas met enkele kilo's lood -, een totaal in stukken geslagen wrak, en het klassieke onderwaterlandschap met zee-egels, dodemansduim en kelp. Even twijfel ik of ik het harnas niet zou meenemen, maar wijselijk besluit ik om het donderpadnest maar te laten liggen.

Wind uit het noorden, stroming uit het zuiden, het is geen goede combinatie. Niet voor de zichtbaarheid en ook niet voor het bovenkomen. Voor de veiligheid begin ik aan mijn opstijging met nog 100 bar in de fles. Een hoger punt gezocht voor het ontplooien van de OSB, met deze omstandigheden een must. En dan naar de oppervlakte.
Ian stuurt de boot al snel in mijn richting, toch moet ik nog enkele meters overbruggen. Een eerste poging lukt gewoon niet en ik doe buitenademteken om even te wachten. Op adem komen is de eerste boodschap, mondstuk terug in en opnieuw naar de boot. Deze keer lukt het en ik kan genieten van de lift aan de achtersteven van de boot. Later komen ook andere duikers met dezelfde krachtinspanning en totaal buiten adem aan boord.

Onze onfortuinlijke starter (open pak) doet alsnog een duik van 40 minuten en komt bijna blauw van de kou boven. Hij weer wel een zeewolf, tja, voor geluk te hebben moet je niet schoon zijn .....

De drie mooiste sterren stuur ik mee, maar de duikvakantie in koud water is zeker een vijfsterrenreputatie waard. En als slakkenplek, tja daar zijn geen sterren voor. Ik speel nu al met de gedachte om terug te komen enkel voor slakken en zeehonden.

  

Het was genieten, zalig, maar zo verdomd zwaar.... pijnlijke spieren in armen en benen, genieten hoor en dat allemaal voor dezelfde prijs.

Tot een volgende, in warme omstandigheden Tamariu in Spanje in juli 2011.
Ook met slakken, baaiduiken en diepere bootduiken ...... nog zes/zeven weken?