Bali

Lang ergens blijven is er voor Cindy en Niels niet bij tijdens hun trip door Azië en Australië. Het is alweer tijd om van Java te verkassen naar Bali.

We zijn aangekomen in buurt van de Bromo-vulkaan, maar geen vulkaan te zien. We zitten zwaar in de wolken. Aangezien er toch niets te zien is, gaan we vroeg naar bed want de wekker gaat al om half vier.

Een hele stoet jeeps staat klaar om iedereen over de slechte/steile weg de berg tegenover de Bromo op te brengen, vóór zonsopgang. Helaas zijn er te veel wolken voor een mooie opgang, dus we zijn één van de eersten die weer naar beneden rijden richting de vulkaan zelf.
Daar aangekomen staan er honderden paardjes te wachten om je naar boven te brengen, maar wij hebben bedacht te gaan lopen. Poeh, het laatste stukje valt niet mee, de conditie is nog steeds niet op peil maar wat een uitzicht vanaf hier! Gelukkig zijn de wolken weggetrokken, de hele vallei is  zichtbaar.

Aan de andere kant van de vallei staat onze chauffeur  te wachten om ons naar de havenplaats Ketapang te brengen, waar we voor € 0,50 (!) de oversteek maken naar Bali. Een oud mannetje brengt ons naar het busstation en binnen 10 minuten zijn we op weg naar Pemuteran. De chauffeur weet precies waar Pondok Sari is en voor we het weten, staan we weer langs de kant van de weg. Twee keer eerder ben ik hier geweest in dit mooie Balinese resort en de massages hier, die zijn echt de beste. Rolf (eigenaar) heeft geregeld dat we in de gastenkamer kunnen. Ze hebben aardig wat dingen veranderd/verbeterd - heerlijke lounge banken en knusse zitjes. Gelukkig hebben ze de menukaart en de kwaliteit van het eten niet veranderd.

Even naar Dúde, de manager van het Werner Lau-duikcentrum. We worden ingeboekt op de boot naar Menjangan, een natuurpark op ongeveer een half uurtje varen. Er is veel stroming maar we vinden toch aardig wat leuk spul en de hard-en softcorals zijn fantastisch. Serge Ego zet ons even op de plaat, dus eindelijk  een foto van mij (hoewel vrij onherkenbaar). Voor het resort maken we ook nog 2 duiken bij Close Encounters en het Bio Wreck. Ook hier fantastische zicht en topkoralen. Ik vind weer een nieuwe nudi, die de gids ook nog niet eerder heeft gezien en eindelijk het is gelukt een mooie foto van een hairy squad lobster. Mijn dag kan niet meer kapot.

 

Vijftig meter verderop zit Chris Brown  (Reef Seen Divers’ Resort). Het is goed hem weer te zien en we lopen meteen door naar de tanks met kleine schilpadjes. Hij biedt de lokale mensen meer voor de schildpadeieren dan ze op de markt krijgen. Zodra ze dus een nest ontdekken, wordt Chris opgetrommeld. Hij graaft ze op dezelfde diepte in op zijn terrein.  Na het uitkomen worden ze in grote bakken gehouden tot ze 2 maanden oud zijn en meer overlevingskans hebben. Toeristen kunnen hier een schildpadje kopen en hem vrijlaten. Van het geld kunnen ze weer eieren redden. Hoe zou het met mijn schildpadje gaan dat ik hier vier jaar geleden heb vrijgelaten?

Happy bubbles for now.