Een goed begin...

We gaan naar het WK. Hoe belangrijk is dat? Er zal heus geen luchtbrug worden opgezet voor Oranje-supporters naar Bodrum, maar toch.

Voor mij zelf is het eigenlijk bijzonder. Vaak heb ik verkondigd dat onderwaterfotografiewedstrijden helemaal niets voor mij zijn. Ik fotografeerde voor de lol en ontspanning, dus ik wilde niet geconfronteerd worden met wedstrijdstress. Bovendien begreep ik uit verhalen uit het verleden dat er ook nogal wat animositeit kon bestaan tussen de verschillende deelnemers en daar zat ik al helemaal niet op te wachten. Verhalen over elkaars fleskranen dichtdraaien vlak voor een duik, hoe bestaat het? Ik zou dan nu allerlei slinkse plannetjes moeten bedenken hoe ik mijn tegenstanders het leven zuur moet maken? Maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is en een keer iets winnen is erg leuk, kan ik nu uit ervaring zeggen.

Positieve effecten van wedstrijden

Dat meedoen aan fotowedstrijden ook positieve effecten zou hebben voor mijn ontwikkeling als onderwaterfotograaf, had ik eigenlijk niet verwacht. Ik was er min of meer van uitgegaan dat je een wedstrijd doet op routine en hopend op wat geluk in wat je voor de lens kunt krijgen. Echter bij het ONK kwam ik er al achter dat je een plan moet maken. In de eerste plaats heb je vijf categorieën, dus daar heb je rekening mee te houden. Een bepaalde planning van wanneer en waar je wat gaat maken, is dan ook handig. Dat je hiertoe genoodzaakt bent, betekent ook dat je in gedachten al bepaalde foto's aan het maken bent en eventuele technische problemen aan het oplossen bent. Nooit ben ik in gedachten zo veel met onderwaterfotografie bezig geweest als in de voorbereiding van een wedstrijd. Dit proces geeft je ook de mogelijkheid om opborrelende creatieve ideeën te toetsen. Het dwingt je te experimenteren.
De nieuwe technieken en apparatuur zoals snoots en slave cellen, waar ik het afgelopen jaar mee in aanraking ben gekomen, spelen hierbij een grote rol. Met het oog op het WK in Bodrum zou dat wel eens heel belangrijk kunnen zijn omdat de oostelijke Middellandse Zee niet echt bekend staat om het uitbundige biologische leven.  Dus wat er aanwezig i,s moet zo apart en creatief mogelijk gefotografeerd worden. Ik ben daarom al een tijdje in de weer met snoots en slavecellen. Niet dat ik daar de enige in zal zijn, er wordt al langere tijd o.a. door wedstrijdfotografen gebruik van gemaakt, maar de wijze waarop je ze gebruikt, kan het onderscheid maken.
Snoots en slavecellen stellen je in staat om overal waar je dat wenst licht vandaan te laten komen. Waarbij je ook bijna volledige controle hebt over hoe smal of wijd je lichtbundel is. De keuzes die je kunt maken om iets te verlichten, zijn haast eindeloos groot. Daarbij gaat het er niet alleen om waar het licht op valt, maar misschien nog meer waar het licht niet op valt.

Oefenen in Bretagne

Kort geleden ben ik speciaal voor dit doel een aantal dagen in Bretagne geweest. Daar kon ik tijdens lange ondiepe duiken eindeloos variëren met posities en instellingen.  Of we wel of niet succesvol zullen zijn tijdens het WK, is af te wachten. De concurrentie is groot dus de kans om te winnen is klein. Wel ervaar ik het proces dat ik onderga als heel nuttig. Je heel erg op iets concentreren werpt altijd zijn vruchten af.

Foto's: Ron Offermans