Operatie Divine Wind begint

1 december. Normaal gesproken vertrekt de Japanse walvisvloot zo rond half november richting Antarctica om aan hun jaarlijkse slachting te beginnen.

Ze zijn nog niet vertrokken en dat is voorlopig een goede zaak. Rond de Zuidpool kan je tot begin maart varen. Daarna is de zomer voorbij, verslechteren de weersomstandigheden en begint de ijsmassa weer uit te dijen. Het zomerzonnetje, de prachtige uitzichten op massale ijsbergen en de vrolijke pinguïns maken plaats voor huizenhoge golven, temperaturen van ver onder nul en zware stormen. Met het intreden van de herfst verandert de Antarctische oceaan in een monster dat elk schip kan verslinden. Een plek waar je niet wil zijn.

Ofwel: de klok tikt voor de walvisjagers. Elke dag in de haven is een dag voor de dwergvinvissen. De vaartocht  naar het jachtgebied duurt zeker enkele weken. Hopelijk blijft de kerst jachtvrij. Maar we rekenen er nooit op.

We hebben er ook geen reden toe. De Antarctische natuurramp wordt dit jaar namelijk gesponsord door een Japanse natuurramp. Dankzij –niet te wijten aan- de verschrikkelijke tsunami die duizenden Japanners het leven kostte, kon Japan wat subsidie opzij zetten voor de walvisvloot.  Zo’n dertig miljoen dollar aan hulpgiften gaat namelijk niet naar de daklozen, wezen, gehandicapten en de stralingslachtoffers. De overheid besteedt dit liever aan maatregelen tegen de activisten die de varende nationale trots dwarsbomen. Kennelijk is Japan bereid over lijken te gaan om de Vloot des Doods op zee te houden.

Deert het ons? Ja, het is een absolute schande dat Japan geld uitgeeft aan de bescherming van hun vloot terwijl sommige tsunamislachtoffers zelfs nog zonder stroom zitten.  Verandert onze tactiek? Zeker niet. De voorbereidingen voor Operation Divine Wind zijn al maanden geleden ingezet. De Steve Irwin arriveert begin december in Australië. De Bob Barker en de Brigitte Bardot zijn reeds klaar voor de strijd. Het moraal onder de ecowarriors kan niet beter. Vorig jaar dacht iedereen dat de strijd eindelijk beslist was in het voordeel van de walvissen. Helaas,  de walvisjagers blijken een koppig volkje. Wederom geven honderden vrijwilligers vrije tijd en feestdagen op om de slachting lam te leggen en Japan duidelijk te maken dat de rest van de wereld geen walvisjacht meer toelaat in de 21^e eeuw.

Gaat het ons lukken om de walvisschepen het hele seizoen tegen te houden? Wie weet. Ik weet in ieder geval zeker dat de bemanning onder leiding van kapitein Paul Watson er alles aan gaat doen. Ons eerste doel, geen bloedvergieten tijdens de kerst, ligt al in het verschiet. Met de hulp van onze donateurs en vrijwilligers én een beetje mazzel trekken we dat succes door tot maart.  Een einde aan de walvisjacht in 2012? Lijkt me prachtig voornemen voor het nieuwe jaar.

Fijne feestdagen!