Satu PerSatu

Cindy en Niels verruilen Maleisië voor Java, de volgende stop tijdens hun reis door Azië en Australië.

Met  pijn in het hart vertrekken we vanuit Mabul. Eén ding verzacht de pijn, we weten dat we eind februari hier nog een weekje terug komen. Van Tawau vliegen we direct naar Kuala Lumpur, waar we één nacht verblijven en dan doorvliegen naar Surabaya (Java).

Grote hectiek op het bustation van Surabaya, verkopers, regelaars en schreeuwende mensen, allemaal even behulpzaam. Snel vinden we de bus naar Malang. In de bus zit een moeder met twee kinderen die ons graag wil helpen. Zij weet precies waar we naartoe moeten. Samen met hun boodschappen en onze grote duiktassen worden we met z’n allen in één taxi gepropt. Netjes voor het huis van de hier welbekende dr. Yohandoyo scheiden onze wegen en de deur wordt door een vriendelijk gezicht geopend.

In 2003 hebben vrienden van ons een stichting opgezet, 'Satu PerSatu'. Met de hulp van dr. Yohandoyo is hier een school opgezet voor de meest kansarme kinderen waarvan de ouders het schoolgeld en andere benodigdheden niet kunnen betalen. Vanaf het begin heb ik en met mij velen van mijn familieleden de stichting gesteund. Ook Niels is nu 2 jaar sponsor. 

Vandaag gaan we onze sponsorkinderen ontmoeten, Lulu en Bakhtiyar. Samen met dr. Yohandoyo gaan we de sloppenwijk in. We worden met open armen ontvangen. De moeder van Bakhtiyar heeft koekjes voor ons gebakken en dat terwijl ze zelf amper te eten hebben. Gelukkig hebben we een grote zak rijst, suiker, watermeloenen en mie voor hen meegenomen. De woningen zijn ontzettend klein en met z’n allen slapen ze in één kamer. Bakhtiyar heeft 2 weken geoefend om ons in het Nederlands te bedanken, vol trots kijkt zijn moeder toe (hij heeft onze harten gestolen). Hij wil politie-agent worden en Lulu lerares. Door onze sponsoring is dit mogelijk, en dat voor slechts 6 euro per maand.

Dit is niet het enige wat Satu PerSatu doet. Voor de wat ouderen worden vakopleidingen zoals meubelmaker, naaister, elektricien en brommer-reparateur gegeven en micro-finance wordt aan het einde van de opleiding verstrekt.  We lopen even naar de school, die eigenlijk gesloten is i.v.m. ramadan, en het zit vol met kinderen die Engelse - en computerles krijgen. Het is echt fantastisch om te zien wat ze met de donaties (buiten het sponsoren van een kind) allemaal doen, elke cent komt goed terecht!

Voor we vertrekken hebben we nog even een gesprek met dr. Yohandoyo, die ons met een trieste blik laat weten dat er nog 50 kinderen op een wachtlijst staan voor een plekje op school. Satu PerSatu heeft op dit moment 70 kinderen en we hopen dat op korte termijn de wachtlijst-kinderen ook een plekje krijgen. We beloven dr. Yohandoya en zijn vrouw Herlani dat wij hiervoor onze uiterste best gaan doen. Met gemixte gevoelens stappen we in het busje dat ons verder mee op reis neemt, wetende dat we voor twee jonge kinderen het verschil hebben gemaakt.