Spanning in de competitie

Niet alleen de wedstrijd, maar ook de boottocht levert de nodige spanning op. Daan doet verslag...

De laatste wedstrijddag zit erop. Vandaag hebben we breedhoek gedaan, vanmorgen in Smugglers Bay en deze namiddag op het vliegtuigwrak. Op de eerste duikstek hadden we plannen om foto’s met model te nemen aan de ingang van een grot, want waarschijnlijk zouden alle onderwaterfotografen op de amforen duiken. Toen wij echter de hoek omdraaiden, zagen we al vlug dat een ander buddypaar hetzelfde plan had. Daarom meer even breedhoek van een kokerworm zonder model. Helaas viel dit ook tegen, want de kokerworm die ik voor ogen had, stond dicht evenals alle andere in de wijde omtrek. Uit mijn ooghoek zag ik echter dat de amforen vrij lagen. Dan maar plan B, de amforen met model.

Na ongeveer een half uur teruggekeerd naar onze grot, maar die bleek nog steeds bezet te zijn. Een alternatief gezocht in een mooi met sponzen begroeide rotswand met model. Na meer dan 70 minuten was de grot nog steeds bezet en zijn we maar naar een ander grotje gezwommen om onze maximale duikduur van 90 minuten volledig te benutten.

De tweede duik maakten we op het vliegtuigwrak, waarbij we als tweede buddypaar direct doortrokken naar het staartvlak van het vliegtuigwrak. Dat was op het randje, want de maximale duikdiepte bedraagt 30 meter en ik zat op 29,6 meter. Gelukkig vond mijn model ook nog een mooie vrijstaande kokerworm, zodat ik alsnog mijn breedhoek zonder model kon nemen, zoals ik hem gepland had. Daarna teruggekeerd om in de schaduw van de boot maar liefst 170 foto’s te verwijderen van de geheugenkaart, want het maximaal aantal toegelaten beelden per geheugenkaart is 100. Al bij al een goed verlopen dag.

Stormy weather

Dat was vandaag. De eerste wedstrijddag verliep heel anders. Bij de aanvang kreeg iedereen zijn geformatteerde kaartje terug om in zijn toestel te plaatsen. De zenuwen gierden door mijn lijf, want ik heb een hekel aan een dergelijke procedure. Het liefst installeer ik mijn toestel in alle kalmte. Toen eenmaal alles geïnstalleerd was, werd ik weer rustiger. De eerste dag stonden Big en Small Reef op het programma, voor ons twee macroduiken. Na een succesvolle duik op Big Reef vonden wij het anker niet meer terug en werd het donker boven ons. Eenmaal boven stond er een sterke wind en hoge golven. We konden onmogelijk de boot al zwemmend bereiken. Ik kon gelukkig op een veilige manier mijn toestel afgeven aan een kleine supportboot. Daarna kwam de duikboot ons oppikken. Ik bereikte als eerste het achterdek, maar het ging er nogal wild aan toe. Twee sterke mannen trokken mij met één ruk het achterdek op, met materiaal en al, maar mijn buddy was alweer afgedreven. Na enkele minuten was ook Anouschka veilig en wel aan boord. Daarna gingen we schuilen achter Black Island, tot het luwen van de storm en ondertussen onze maaltijd te benutten. Onze tweede duik deden we onder heel wat rustigere omstandigheden.

De wedstrijd is nog niet gedaan

Hoewel het nemen van de foto’s voorbij is, is de wedstrijd nog niet gedaan, want nu moeten we nog vanacht de selectie maken van de foto’s voor elk van de categorieën. Opvallend is dat de spanning plots is weggevallen en voor het ogenblik zitten we gezellig met een Turkse politicus een biertje te drinken. Wellicht zal er morgen weer wat spanning in de lucht hangen, want dan is het jurering. We hebben ons best gedaan, veel tips en tricks vernomen, maar vooral ervan genoten en veel vrienden gemaakt. Dat is denk ik het voornaamste van zo’n wedstrijd.

Foto: staf WK-organisatie