Spektakel

Kan het nog beter na de eerste safari van dit najaar? En gaan al die manta's en walvishaaien ooit vervelen? Bas vertelt.

Het begint inmiddels wel druk te worden in het zuiden van het Ari-atol - in het Baa-Atol is bij Hanifaru nog steeds niets te doen. De meeste boten hebben na onze goede berichten hun aandacht verlegd en komen ook deze kant op.

De eerste safari hadden we 3 walvishaaien en genoeg manta’s en ook nu hebben we weer een walvishaai te pakken en hebben we met manta’s gesnorkeld. Omdat onze safari’s een paar dagen langer duren dan de meeste andere boten, hebben we meer tijd om een of twee dagen langer te blijven liggen om verder te zoeken.

Het weer is fantastisch! Een enorme tegenstelling met het weer van vorig jaar toen een tropische storm in de Arabische zee de eerste 3 weken van de safari’s voor zwaar weer zorgde, wat naadloos overging in de monsoonwissel. Momenteel hebben we hoogseizoenweer - geen wolken en geen wind en dus erg heet (ik klaag niet!).

Mijn duikback-up (Christian) leidt momenteel de duik op Maaya Thila, omdat ik zelf een flinke buitenoorontsteking heb opgelopen - helaas hoort dat er bij. We hebben hier veel organisch materiaal in het water en zelfs met goede voorzorgsmaatregelen gaat het uiteindelijk toch mis. In een goed seizoen zijn het een of twee oorontstekingen en kun je met antbioticadruppels de boel onder controle houden, in een slecht seizoen moet je 2 of 3 antibioticakuurtjes slikken.

De duikgids van de Moonima is me erg dankbaar omdat ik een Italiaanse duiker van zijn groep van  lucht heb voorzien tijdens een duik in een kanaal in het Zuid-Male-atol. Onze groep zwom het kanaal in waarbij een andere groep op de hoek van het kanaal bleef hangen. Een Italiaanse duiker was niet helemaal wakker want hij volgde onze groep. Toen hij er achterkwam dat hij de verkeerde groep volgde, wilde hij meteen opstijgen. Een duiker van onze groep vroeg of alles ok was, en hoe het met zijn lucht zat maar dat begreep hij niet (!!??). Onze duiker keek dus maar even op zijn computer en manometer - 9 minuten deco en 20 bar. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij bij mij moest blijven, heb met hem de stop gemaakt en hem van lucht voorzien. Ik denk dat de duikgids van die groep een hartverzakking kreeg toen hij merkte dat zo’n onervaren duiker niet bovenkwam. Gelukkig is alles goed afgelopen. Deze keer help ik hem, de volgende keer helpt hij mij (hoop ik).

Whoei! De eerste manta komt nu achter de boot en de duikers zo komen terug. De plicht roept, tijd voor warme choco, avondeten en een mantaballet! Wordt vervolgd.
Foto: Karin Brussaard