Verliefde walvis

Peter Mieras blogt ook. Misschien ken je hem nog. We beginnen met een 'herhaling' van de bultrug.

«Op een morgen zien we een bultrugwalvis zo’n 500 meter van ons huis heel dichtbij de boeien van één van de krabvallen zwemmen. Zo dichtbij dat het erop lijkt dat de walvis vastzit! We nemen de verrekijkers en proberen vast te stellen of dat inderdaad het geval is. We zijn niet zeker van onze zaak en ik pak de drie meter lange skiff en de nodige zaken om eventueel te helpen. Langzaam vaar ik tot ongeveer 100 meter van de walvis en observeer ik de situatie. Ik gebruik mijn videocamera om en en ander vast te leggen en zie dat de walvis in ieder geval kan ademen. Hij duikt tegen de boeien op en verdwijnt na een diepe ademhaling.

Ik blijf ronddobberen met de motor af. Na twee minuten zie ik niets en heb ik de neiging de motor te starten om naar de boeien toe te varen. Maar voordat ik dat kan doen, zie ik een reuzeschaduw onder mijn kleine boot. De walvis ligt direct onder de boot, tilt de boot voorzichtig op, draait me 180 graden rond en zet me weer op het water! Ik pak me met twee handen aan de rand vast en probeer mijn videocamera op “recording” te zetten. De walvis duikt nu naast de boot op en “schuurt” voorzichtig tegen de boot aan. Op geen enkel moment is de boot instabiel en ik krijg nu de gelegenheid mijn videocamera te gebruiken. De walvis tilt zijn borstvin op en lijkt bijna zo lang als mijn bootje te zijn. Hij draait zich op zijn rug en bekijkt de boot van alle kanten. Terug aan de oppervlakte blaast hij een ademstoot uit. Het is of ik in een regenbui terecht kom. Na een intense en laatste blik duikt hij langzaam onder en verdwijnt.

We bellen het Ministerie van Visserij en Oceanen op en krijgen te horen dat de walvis op zoek is naar een partner en alle mogelijkheden in zijn omgeving onderzoekt. Ik besef nu de twijfelachtige eer die mij ten deel viel, maar ben blij dat ik al getrouwd ben...»