Win(d)ter

Ooit zong een jonge Rene Froger. Wie? Ja gewoon een van die toppertjes zonder een breezer ananas.

Maar goed, ooit zong die voor Adam Curry. Wie? Nee niet weer he? De vader van Christina Curry, de ex van Patricia Paay en de nieuwe lover van Mickey Hoogendijk. Nou goed? Kom jongens, ken je klassiekers.

Goed Rene Froger zong het lied:"Winter in America is cold". Na deze week durf ik dat ook met een gerust hart te zeggen over Egypte. Maar dan is winter gespeld met een D. Wat een wind zeg. Duiken op het huisrif waar ik zat, was gewoon de hele week niet mogelijk tenzij je volledig gezandstraald via de branding op het strand geworpen wilde worden. Een soort perfectie imitatie van de landing van pinguins. Ik heb veel duikstekken gezien, maar vele minder bedoken. De duiken waar ik me voor inschreef, zijn er nooit van gekomen. We gingen minimaal een of twee duikplekken verder duiken uiteindelijk. Soms was dat een meevaller en soms echt een domper. Ik wilde graag naar een bepaalde duikplaats waar je via een opening in het strand te water kon. Dat te water gaan had wel gekund, maar vervolgens had je de rest van de lucht in je duikfles in een wasmachineachtige omgeving doorgemaakt volgens de gids. Gelukkig ben ik een rijkelijk visueel ingesteld persoon en de inbeelding was meer dan voldoende om er een 'No go' van te maken. Nu lijkt het net of ik als een echte Nederlander aan het zeuren ben, maar niets is minder waar. Ik kan het wel heel goed hoor. Ik ben tenslotte gek op tradities, maar nu even niet.

Het is soms goed om flexibel te zijn en gewoon op je af te laten komen wat het leven je biedt. Ondanks alle eerdere ervaringe en beloften in het leven.

Moraal van het verhaal. Met uitzondering van goede afspraken boven water en het volgen van die afspraken is het heerlijk om de hele boel eens even een keer te laten waaien. Dus wind: bedankt!

Happy Babbels!