Bij 86 gestopt met tellen…..

Mieke Noordanus ging naar Kapalai, een paradijs op aarde. Lees haar verhaal dat ze inzond voor de Reportagewedstrijd 2011.

Ik duik al wat jaartjes (ruim 10 jaar en meer dan 500 gelogde duiken) en het Nederlandse water blijft mooi. Maar soms wil je iets anders. Het begint bij de meeste duikers in Egypte, de eerste ervaring in buitenlands water en daar heb je al een heel sterk aquarium gevoel. Maar ook de Zuid Franse kust is een aanrader.

Mijn eerste verre buitenlandse bestemming was de Malediven. Maar er scheen een nog veel mooiere onderwateromgeving te zijn. Een plek die alles te bieden had. Maar daar hing wel een prijskaartje aan. Maar na wat informatie verkregen te hebben over de plek die op mijn verlanglijst stond, toch maar de knip open getrokken en richting Maleisië, Kapalai – Sipadan.

Kapalai, een paradijs op aarde. Op aarde? Kapalai is een palendorp midden in zee. Gegarandeerd hebben alle huisjes zeezicht. Daarentegen is Sipadan, het nabij gelegen eiland, een echt bounty-eiland. Palmbomen, witte stranden. Alleen niet meer toegankelijk voor de toerist. Wel mag je er vertoeven tijdens je interval tussen twee duiken.

Het duiken, daar gaat het uiteindelijk om. Kapalai – Sipadan en het eveneens nabij gelegen eiland Mabul noem ik een ware cocktail als het om duiken en variatie gaat. Zowel grote vis zoals witpunt rifhaaien, napoleons, een ‘fishbowl’ van jackfish en alles wat daarbij hoort, als macroleven, van slakje tot pygmee zeepaardje, het kan niet op. Mijn trouwe buddy en beste vriendin Carola en ik gaan geen duik zonder camera te water. We zijn grote fans van naaktslakjes en die zie je hier in overvloed, in de meest uiteenlopende varianten.

Maar tijdens een duik bij Sipadan had ik wat problemen met mijn camera. Alles van te voren gecheckt. Ik mag dan wel blond zijn, maar die routine zit er goed ingebakken. Batterijen opgeladen, memorystick geplaatst, de eerste paar foto’s geschoten en toen zag ik in mijn scherm ‘no memory card’… Hoe is dat mogelijk als je net een paar foto’s geschoten hebt. Ik vergeet de onderwateromgeving even en doe allerlei pogingen om de camera weer aan de praat te krijgen, maar tevergeefs. Gelukkig heb ik al heel wat mooie plaatjes geschoten tijdens vorige duiken en heb ik bovendien nog heel wat duiken te gaan. Ik fungeer de rest van de duik als extra paar ogen voor mijn buddy en wijs haar allerlei  moois aan.

De tweede duik van die dag was bij de drop off bij Sipadan. Mijn vaste buddy was inmiddels aan het fotograferen samen met een andere fotograaf. Zijn buddy was nu mijn buddy. Mijn aandacht is zonder camera meer in de diepte en op de omgeving gevestigd en samen met mijn buddy ben ik schildpadden gaan tellen. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8…. Soms wel een stuk of 5 tegelijk bij elkaar.  Enkele riffen leken wel een landingsbaan van een drukke luchthaven. Waar ik keek: schildpadden. Voorgaande duiken hadden we naast vele de witpunt rifhaaien ook al heel wat schildpadden gezien, maar het was nog niet eerder in mij opgekomen om de nog steeds fascinerende beesten te gaan tellen. 53, 54, 55, 56, 57…. Wat mij trouwens opviel, is dat ondanks dat Sipadan de kraamkamer voor de schildpadden is, ik alleen maar volwassen exemplaren zag, zelfs groterdan mijn eigen lengte van 162 centimeter.

Ja, ik weet het, onder water lijkt alles groter, maar het klinkt toch stoer! Nog stoerder is dat we ook getuigen zijn geweest van het paringsritueel van deze ‘oerbeesten’. En ondertussen bleef ik tellen en het maakt niet uit hoe veel schildpadden je ziet in één duik. Het blijven geweldige dieren… 71, 72, 73… Bij 86 schildpadden in één duik ben ik gestopt met tellen. Waarom, ik weet het eigenlijk niet. Een nietszeggend getal. En ik ben ervan overtuigd dat ik de 100 nog wel had gehaald!

Dus als je ooit in je leven heel veel schildpadden wilt zien, naast heel veel ander onderwaterleven, van kleurrijke koraaltuinen tot slakken, van haaien tot pygmee zeepaardjes, dan is Kapalai – Sipadan de aangewezen plek!

Ter aanvulling nog even de reden van het niet functioneren van de memory card. Ooit een volloper gehad en volgens een bekende was de memory card nog gewoon te gebruiken als je deze in zoet water spoelt…. De card heeft het ook nog wel gedaan, maar op het cruciale moment vond de memory card dat hij er mee moest stoppen. Terug in ons huisje heb ik het kaartje open gemaakt: hij was groen van binnen… Helemaal geoxideerd. Dat is niet goed, dus hierbij een advies: Na een volloper kun je na het kopiëren van je bestanden het geheugenkaartje beter niet meer gebruiken!

Tekst en foto's: Mieke Noordanus

De Reportagewedstrijd 2011 is een initiatief van DuikeninBeeld.tv samen met het Bonaire Toeristenbureau, Bonaire Fun Travel en La Pura Vista. Met je inzending maak je kans op een reis voor twee personen naar Bonaire, waar je een reportage over het eiland gaat maken. Meedoen? Klik hier voor alle informatie.