Daar heb je Annie

Ivonne van Schaik ontmoette Annie. Wie dat is, lees je in haar verhaal voor de Reportagewedstrijd 2011.

Na het boeken van de vakantie naar Curaçao stuit ik bij toeval op Zoovenirs, een televisieprogramma over het Seaquarium op dit eiland. Ze bieden de mogelijkheid om met een dolfijn in zijn natuurlijke omgeving te duiken. Aangezien duiken met een dolfijn sinds het behalen van m’n brevet bovenaan de wensenlijst staat, is de boeking razendsnel gemaakt.

Vrijdagochtend is het dan eindelijk zover. Om 7 uur gaat de wekker. Na een licht ontbijt zoeken we de spullen bij elkaar en stappen we in de auto. De autorit van het hotel naar de duikschool kost zo’n 20 minuten en voert deels langs de kust. Halverwege de rit ligt een aantal forse stenen in het water, een mooie plek waar we dagelijks kunnen zien hoe de zee is. Vandaag spat het water ruim een meter hoog op, telkens als een golf op de stenen breekt. Dat voorspelt een aardig ruige zee. We trekken ons er niet al te veel van aan, want we kunnen wel tegen een stootje. Bij de duikschool halen we onze uitrusting uit de kluisjes en klimmen we aan boord van de boot.

Terwijl de staf de laatste flessen perslucht aan boord zet, vaart er langzaam een kleine speedboot de baai binnen. Dat zal de dolfijnentrainer zijn. We krijgen namelijk eerst een korte briefing. De man wordt voorgesteld als George en hoewel ik hem nog nooit heb ontmoet, heb ik het gevoel dat hij een oude bekende is. Doordat ik thuis voor vertrek zo’n beetje alle afleveringen van Zoovenirs (waarin hij regelmatig te zien is) heb bekeken, is dit in zekere zin ook wel zo. De briefing voelt dan ook als een déjà vu.

Na de briefing stapt George van boord om dolfijn Annie te halen en maken wij ons klaar voor vertrek. De motoren worden gestart en langzaam steken we de baai over richting zee. Eenmaal uit de beschutting blijkt onze inschatting van vanmorgen over een ruige zee aardig te kloppen. De boot danst over de golven langs de kustlijn. Gelukkig bereiken we al na een paar minuten onze eindbestemming. Het anker wordt uitgegooid pal voor de bassins van het Seaquarium. Een lange rij rotsblokken vormt de enige scheiding tussen de zee en deze bassins. Bij elke golf die op de kust breekt, stroomt er water over de rotsblokken heen en worden de dolfijnen voorzien van vers water in hun verblijven. Er wordt al druk getraind. Bij elke sprong die de dolfijnen maken komen ze hoog boven de rotsblokken uit. Blijkbaar hebben ze er een goed leven, want het lijkt een kleine moeite om tijdens zo’n sprong over de afscheiding heen te springen en voor een leven in vrijheid te kiezen.

Uiteindelijk weet ik mij los te maken uit mijn overpeinzingen en mijn blik van deze fascinerende dieren af te wenden. Zou ik toch bijna vergeten waarom we hier op de boot ronddobberen. De andere duikers schuifelen al één voor één richting de achtersteven. Als ik aan de beurt ben, liggen de meesten van mijn mede-avonturiers al in het water en doen ze een verwoede poging om zich aan de lijn vast te houden. Ik stop mijn automaat in mijn mond en wil net te water gaan als de boot wordt opgetild door een golf. De afstand tot het water, die net nog een kleine meter was, wordt ineens een paar maal zo groot. Even staar ik in de diepte. Het schiet door m’n hoofd dat bootduiken elke duik iets avontuurlijks geven. Dan zet ik snel de laatste pas en voeg ik me bij de rest van het gezelschap.

Als we compleet zijn, beginnen we aan de afdaling. Al snel is de deining, die aan de oppervlakte zo goed voelbaar was, compleet verdwenen. Ik kijk rustig om me heen en zie de plek waar de ontmoeting met één van de meest gracieuze dieren uit de onderwaterwereld plaats zal vinden. Op een diepte van 12 meter ligt tussen het koraal een groot stuk met wit zand. Terwijl ik de omgeving een beetje aan het verkennen ben, hoor ik ineens de onmiskenbare geluiden van een dolfijn. Ik kijk om me heen om uit te vinden van welke kant het geluid komt. Hoewel ik hoog boven me aan de oppervlakte wel een barracuda ontwaar, zie ik nog geen spoor van een dolfijn.

Al snel komt daar verandering in, want als een speer schiet Annie langs. Ze verdwijnt net zo snel als ze gekomen is weer uit het zicht. Niet veel later schiet ze opnieuw langs, ditmaal de andere kant op. Precies volgens de briefing is ze eerst het rif aan het verkennen om te zien of het veilig voor haar is. Het duurt niet lang voordat ze dit heeft vastgesteld en dan keert ze terug naar de groep. Ze begint met langzaam wat om de groep heen te zwemmen alsof ze wil kijken wat voor een vlees ze vandaag in de kuip heeft. En ik kan het haar niet kwalijk nemen, want ongeacht welke kant ze opzwemt, zijn er steeds 7 paar ogen die haar constant proberen te volgen.
Ook ik ben zo gefascineerd door dit mooie dier in haar natuurlijke omgeving, dat ik er geen seconde van wil missen. Niet als ze zomaar wat om ons heen zwemt, niet als ze achter een visje aan zit en zeker niet als ze aan de oppervlakte lucht gaat halen. Dit doet ze namelijk door naar het wateroppervlak te zwemmen als wordt ze als een kanonskogel gelanceerd. Dan is ze even helemaal uit zicht om vervolgens, kop eerst, weer in het water te landen. Al met al kan ze er niet meer dan een paar seconden over hebben gedaan. Na een tijdje merk ik dat ze zich meer op haar gemak voelt bij de groep.

Ze zwemt rustig tussen ons door en wanneer ze dit keer langs komt, nadert ze me op zo’n korte afstand dat ik door simpelweg mijn arm iets uit te steken haar kan aanraken. Ik leg mijn hand op haar flank en voel onder mijn vingers haar huid langs glijden. Het voelt koel en een beetje lederachtig, maar toch zacht. Eerst denk ik dat de huid perfect glad is, maar als ze een tweede keer langs glijdt, voel ik her en der de oneffenheid van wat littekens. Wat een geweldige ervaring om zo met dit schepsel in haar wereld samen te zijn.

Dan zie ik vanuit mijn ooghoek dat George aanstalten maakt om terug te zwemmen naar zijn boot en dat betekent dat Annie hem zal volgen. Een snelle blik op mijn duikcomputer leert me dat er inmiddels al ruim een half uur is verstreken. Voor mijn gevoel kan het nooit meer zijn geweest dan vijf minuten! We kijken George en Annie na totdat ze worden opgeslokt door de grote blauwe leegte. Dan gebaart de duikleider dat het tijd is om aan de opstijging te beginnen.

Eenmaal terug op de boot wordt het al snel duidelijk dat het voor iedereen een bijzondere ervaring is geweest. Ik ben er zelf in ieder geval erg van onder de indruk. Ondanks dat ik weet dat Annie een getrainde dolfijn is, merkte ik daar onder water weinig van. We zagen nu eens niet het gebruikelijke gezwaai met de vinnen of ingestudeerde sprongen zodra het fluitje klinkt. Nee, hier troffen we gewoon een nieuwsgierig dier dat wil weten wat er om haar heen gebeurt en dat speelt met wat ze op het rif tegenkomt. Kortom een dier in haar eigen natuurlijke omgeving. Een fantastische ervaring en een duik om nooit meer te vergeten.

Tekst: Ivonne van Schaik
Foto's: Niels Koops en Ivonne van Schaik

De Reportagewedstrijd 2011 is een initiatief van DuikeninBeeld.tv samen met het Bonaire Toeristenbureau, Bonaire Fun Travel en La Pura Vista. Met je inzending maak je kans op een reis voor twee personen naar Bonaire, waar je een reportage over het eiland gaat maken. Meedoen? Klik hier voor alle informatie.