Op weg naar Papoea

Een duikreis naar Papoea Nieuw-Guinea 'en een cruise op de Undersea Explorer. Ongetwijfeld onvergetelijk. Zeker! Maar dat was alleen de heenreis ook al. Joyce van Koesveld vertelt.

Na negen jaar met dezelfde club mensen op duikvakantie te zijn geweest wilden we voor ons jubileum iets bijzonders. Sinds onze eerste ontmoeting met JR van de Undersea Explorer op Duikvaker was het één van onze grootste wensen om met dat schip een reis te maken. Een andere droom was Papoea Nieuw-Guinea. De foto’s in de duikbladen en de smeuïge verhalen in de reisgids van Eigen-wijze Duikreizen hadden ons wel heel lekker gemaakt. Onze jubileumreis werd een combinatie van die twee wensen.

Naar Singapore

We vertrokken van Schiphol en reisden via Singapore naar Port Moresby. Een binnenlandse vlucht bracht ons naar Kavieng waar we met de boot naar onze eindbestemming Lissenung Island zouden worden gebracht. Ondanks de ruime stop-over in Singapore hadden we besloten niet de stad in te gaan maar onze jetlag vast wat uit te slapen op het vliegveld. In Singapore was alles met de bagage prima geregeld. We hoefden niets door te checken, alles zou doorgesluisd worden naar onze aansluitende vluchten.
Na wat geshopt, gegeten en geslapen te hebben gingen we langzaamaan richting de gate voor de volgende vlucht. Hm...geen gate, wel een verzoek of passagiers richting Port Moresby zich wilden melden bij de balie. Het bleek dat ons vliegtuig van Air Niugini met een defect in Hongkong stond. Als wij ons gingen melden bij de transferbalie zou voor ons een alternatief worden gezocht.

Omgekeerde volgorde...

We waren niet alleen bij de transferbalie. Na ongeveer drie uur in een slingerrij te hebben gestaan werden we te woord gestaan door een Singaporese meneer die ons met veel moeite op een Jetstar charter-vlucht via Cairnes naar Port Moresby kon boeken. Daar zouden we onze aansluiting naar Kavieng helaas missen maar die vlucht zouden we de dag daarop kunnen regelen. Hoe zat het met onze bagage? Geen enkel probleem. Singapore Airport had dat uitstekend geregeld. Geen zorgen.

Goed, ons schema kwam iets in de war en in plaats van naar eerst Nieuw- Guinea vlogen we via onze eindbestemming Australië, maar gelukkig was alles wel voor elkaar. Van Singapore naar Cairnes ging prima en op het vliegveld daar kregen we gratis handdoeken te leen en zeep en shampoo om ons wat op te frissen. Voor de zekerheid toch nog even vragen naar de bagage. Was die ook meegekomen? Nee, dat niet. De bagage bleek, na enig zoekwerk van de immer geduldige en vriendelijke Australische dame, naar Sidney te zijn doorgestuurd. Een beetje uit de richting dus.

Een vliegveld te vroeg

Zonder bagage vertrokken we naar Port Moresby. Daar aangekomen verwachtten we hooguit een medewerker van Air Niugini die ons naar een hotel zou brengen voor een overnachting maar geen dame met instapkaarten voor een binnenlandse vlucht naar Kavieng. Blij verrast stapten we in de Fokker 100 op weg via Rabaul naar Kavieng. Voor het laatste deel van die vlucht hadden we handgeschreven ‘extended flight coupons’. Na twee tussenstops landde het vliegtuig in Rabaul. “Thanks for flying Air Niugini, we wish you a nice stay”, wenste de piloot ons. Met onze coupons in de hand vertelden wij de stewardess dat we een halte verder pas uit wilden stappen. Dat was vreemd. Het vliegtuig vloog weliswaar door naar Kavieng maar dat was alleen omdat Rabaul te dicht bij de actieve vulkaan Tuvurvur lag en het vliegtuig daar niet kon overnachten. Het was echter niet de bedoeling dat passagiers meevlogen. Na enig overleg met de piloot mochten we gelukkig toch bij hoge uitzondering mee. Geweldig, als enige vier passagiers in een Fokker 100 met anderhalf keer zoveel vliegend personeel.

Welles, nietes

Kort voor het geplande vertrek kwam de piloot echter uit de cockpit. Hij vertelde ons dat het maar de vraag was of we Kavieng zouden halen. Ervan overtuigd dat we in de maling genomen werden moesten we hier erg om lachen. Nee, serieus, we hadden namelijk al wat vertraging opgelopen en vanwege vandalisme was er geen landingslicht op Kavieng. Ze gingen het wel proberen maar als bij aankomst in Kavieng zou blijken dat het te donker was zouden ze omkeren en terugvliegen naar Port Moresby. We hadden nog ‘ten, no nine minutes’ om te vertrekken. Als we liever van boord gingen, kon dat nog dan zou onze bagage van boord worden gehaald. Aangezien we toch geen bagage hadden hebben we besloten de gok te wagen. De piloot rende zo ongeveer terug naar de cockpit en gelastte iedereen te gaan zitten en de stoelriemen vast te maken. Het veiligheidspraatje hebben we verder maar overgeslagen.

Achtbaan

Wij weten inmiddels hoe een verkeersvliegtuig vliegt als geen rekening gehouden hoeft te worden met het comfort van de passagiers maar met het belang tijdig op de plaats van bestemming aan te komen. De piloot manoeuvreerde het vliegtuig in hoge snelheid naar het begin van de startbaan en zette de motoren in de bocht reeds op volle kracht. Zodra de wielen los kwamen van de grond, werd een scherpe bocht ingezet richting Kavieng en onderweg vloog de piloot door een onweersbui in plaats van er keurig omheen te vliegen. Ondertussen zagen we rechts van ons een vreselijk donkere lucht waarin de piloot zelfs geen landingsbaan zou kunnen hebben gezien met verlichting, laat staan zonder. Aan de linkerkant scheen echter de zon dus als
de piloot dat uitzicht maar hield kwam het wel goed. Enkele minuten later hadden we dezelfde situatie maar dan omgekeerd. Naarmate we Kavieng naderden, begon het toch wel erg donker te worden. Intensief luisterden we of we het landingsgestel uit hoorden gaan en onze opluchting was groot toen dat inderdaad gebeurde.

We landden veilig op Kavieng. Daar waren de lichten van de ‘aankomsthal’ uit omdat er geen passagiers meer verwacht werden. We zijn met de bemanning meegegaan naar hun hotel waar we met hen een borrel op ons avontuur hebben gedronken. De piloot van het vliegtuig vertrouwde ons nog wel het volgende toe: “If anyone askes, legally we landed by daylight”.

En toen....vakantie

We hebben een heerlijke tijd op Lissenung gehad. Mooi gedoken, heerlijk sashimi gegeten van vers gevangen makreel en genoten van de rust. De eerste dagen weliswaar in de kleding van het Australische stel dat het eiland runde maar onze spullen werden drie dagen later nagebracht. Bijna kwamen we het eiland niet af omdat we officieel nooit in Kavieng waren aangekomen en er dus ook niet vandaan konden vertrekken. Ook dat werd opgelost toen de medewerker van het vliegveld hoorde dat wij die toeristen waren van de ‘late afternoon flight who lost their luggage’.

De trip op de Undersea Explorer was geweldig maar op de een of andere manier blijft heenreis van die vakantie de verhalen domineren. Tja, tijgerhaaien, manta’s en schildpadden zien we vast nog wel eens, maar een privé Fokker? 

Voor meer informatie kun je terecht op de website van Eigen Wijze DUIKreizen.